در شبي که تب و سر درد و تهوع، تاصبح بيدارم نگه داشت؛ مدام اين دو خط از ترانه‌اي كه محسن نامجو گفته و خوانده، در ذهنم تكرار مي‌شد.
«اين كه زاده آسيايي رو میگن جبر جغرافيايي
اين كه لنگ در هوايي، صبحونت شده سيگارُ چایی»
آيا اين وضعيت زندگي ما نيست؟ نسلي رها شده و دقيقا لنگ در هوا؟