ما ایرانی‌ها مدتي است كه دچار آن چيزي شده‌ايم كه به آن مي‌گويند، تاخر زماني. يعني از زمان جامانده‌ايم. انگار كه خوابيم و پس از مدتي بيدار مي‌شويم و مي‌بينيم همه چيز تغيير كرده است. اين البته چندان شبيه داستان اصحاب كهف نيست. چون آن‌ها تنها يكبار اين‌طور شدند. ولي ما هر روز اين اتفاق برايمان تكرار مي‌شود. مثلا همين قضيه ثبت سايت‌ها و وبلاگ‌ها كه در تاريخ ۲۹/۵/۸۵ به تصويب هيات دولت رسيده و در سايت هم گذاشته شده و ما جماعت وبلاگ‌نويس تازه متوجه قضيه شده‌ايم! (متن آيين‌نامه را اينجا ببينيد)
يكي ديگر از اين موارد، داستان اعدام صدام است. وقتي ديكتاتور را اعدام كردند، ‌صدا و سيماي ما در راستاي سياست آمريكا ستيزي، اين عمل را تلويحا محكوم كرد. اما زماني كه تبليغات الجزيره را ديد، كاملا مسيرش را عوض كرد. الجزيره در اين چند روز تلاش بسياري كرده تا اعدام صدام را اقدامي آمريكايي-ايراني جلوه دهد و نشان دهد كه همه دنياي اسلام و مردم عرب، از اين اتفاق ناخرسندند و تنها ايراني‌ها و شيعيان عراق ـ بخصوص طرفداران مقتدي صدر ـ از اعدام صدام، شادمانند. پس از اين اقدامات الجزيره تلويزيون ايران در يك چرخش ۱۸۰ درجه‌اي، از اعدام صدام خوشحالي كرد و سعي كرد جنايات او را يادآوري كند. به‌گونه‌اي كه فيلم بمباران شيميايي حلبچه را در يك شب، دوبار از يك شبكه پخش كرد!!
ما مدتي است كه خواب مانده‌ايم. اين شامل حال همه‌مان مي‌شود. دولت، رسانه‌ها،‌ وبلاگ‌ها و خلاصه همه مردم ايران.