غم قياس بين آن‌چه مي‌خواستم بشوم و اين كه شده‌ام، لحظه‌اي رهايم نمي‌كند. و وحشت از روزهايي كه شتابان از پي هم مي‌آيند و مرا با خود مي‌برند به سوي آينده. آينده‌اي كه نيك مي‌دانم سياه‌تر از سياه‌چاله‌اي است كه امروز در آن گرفتار آمده‌ام. روزهايم به سگ‌دو زدن مي‌گذرد براي چندرغاز آخر ماه كه همه به قسط و كرايه خانه مي‌رود. و شبهايم به كابوس. كابوس قياس بين آن‌چه مي‌خواستم بشوم و اين كه شده‌ام.

انگار حسين پناهي اين شعر را براي من گفته است:

ميزي براي کار

کاري براي تخت

تختي براي خواب

خوابي براي جان

جاني براي مرگ

مرگي براي ياد

يادي براي سنگ

این بود زندگی؟