از زمانی که محمود احمدی‌نژاد رئیس جمهور ایران شده، من بسيار كم از او انتقاد كرده‌ام. حداقل كمتر از خاتمي. براي اين كار دليل خاصي هم دارم كه گفتني نيست. اگر هم انتقاد كرده باشم، يكي به نعل زده‌ام و يكي به ميخ. اما حالا جناب احمدي‌نژاد، خلائق را دو دسته كرده‌اند. كساني كه موافق او هستند كه انسانند و كساني كه از او انتقاد مي‌كنند، بزغاله هستند. ايشان فرموده‌اند: "... من از شرق و غرب عالم را رفته‌‏ام، به اروپا نرفته‌ام، اما اطلاع واثق دارم که امروز مردم دنیا از وضع جهان خسته‌اند.... و به ‏دنبال یک راه نو هستند و آن را در ملت و نام و فرهنگ ایران دنبال می‌کنند... دشمنان بدانند! از ‏این به بعد آن‌ها باید با ما توافق کنند، نه ما با آن‌ها...دشمنان بدانند! کسانی که شیوه مردمی دولت و ‏رئیس جمهور را تمسخر می‌کنند، از بزغاله کمتر می‌فهمند..."
حالا بايد دسته را مشخص كرد. ديگر نمي‌توان در وسط ماجرا ايستاد. پس آشكارا و با صداي بلند اعلام مي‌كنم.
من يك بزغاله هستم. اما آقاي دكتر محمود احمدي‌نژاد شما و حاميانتان اشتباه مي‌كنيد و اين اشتباهات پي در پي سرانجام كاري خواهد كرد كه نه از شما نشان ماند و نه از كساني كه شما را به قدرت رساندند.