نمايشگاه مطبوعات هم به سلامتي تمام شد. امسال اصلا به اين نمايشگاه نرفتم. حتي وسوسه هم نشدم كه بروم و دست پخت تيم فرهنگي دولت نهم را ببينم. من در هر زمينه‌اي بتوانم دست گل‌هاي اين دولت را تحمل كنم و يا حتي بنا به مصالحي آن‌ها را تاييد كنم؛ سياست‌هاي فرهنگي‌اش را نمي‌توانم تحمل كنم. در اين برهوت بي‌فرهنگي كه از سال‌ها پيش در ايران وجود دارد، دولتي ضد فرهنگ خيلي نوبر است. البته اين اولين دولت ضد فرهنگ نيست. زمان سردار سازندگي هم حضور يك مهندس مكانيك را در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي ديده بوديم. ما به اين چيزها در اين مملكت عادت داريم.

خلاصه اين‌كه نمايشگاهي كه اين دولت برگزار كرد را نديدم و احساس مي‌كنم اين‌طوري اعصابم راحت‌‌تر است.

تا حالا در هيچ‌كدام از مسابقات مطبوعاتي شركت نكرده‌ام. دلايلش، هم آفاقي هستند و هم انفسي. اما مسابقه اين دوره كه واقعا جالب بوده است. در عين حال، جايزه گرفتن از دست احمدي‌نژاد - حداقل براي مطبوعاتي‌ها- افتخاري ندارد. (گويا اين دوست‌مان هم مثل من فكر مي‌كند.)
آخرين نكته نمايشگاه هم، جايزه بردن برادر حسين بود كه از يك منظر پيام مشخصي براي ما دارد. سقف انتقاد از دولت، شريعتمداري است و اگر از آن بالاتر برويد، ‌بزغاله هستيد و بزغاله‌ها هم به جرم تشويش اذهان عمومي، راهي زندان خواهند شد.

مربوط به بند ۲ پست قبلی: وزير ارشاد: عامل انتشار رمان غيراخلاقي را بركنار كرديم (چشم اهالی فرهنگ روشن)