ديشب تا ساعت ۱۲، مشغول تعويض ويندوز كامپيوترم بودم. كار كه تمام شد، تصميم گرفتم برق را روشن نكنم تا بانو كه به‌خاطر سردرد، قرص خورده و زود خوابيد بود، بيدار نشود. چراغ‌قوه موبايل را روشن كردم و مثل شبح سرگردان در خانه راه افتادم. در حال راه رفتن، ناگهان ساق پايم به چيزي خورد. بله! كنده درختي كه گوشه خانه است و تلفن رويش، به من خورده بود. شايد هم من به آن! تلفن صدايي كرد و دفترچه كنارش افتاد، من هم كه در حال راه رفتن مي‌خواستم عينكم را از روي چشم بردارم، ناخنم رفت توي صورتم! ساق پايم هم درد مي‌كرد و بيشتر از همه نگران بودم بانو بيدار نشود كه خوشبختانه نشد! از سوتي كه داده بودم گيج بودم. چند ثانيه جلوي آينه دنبال جاي زخم روي صورتم گشتم كه نبود و رفتم خوابيدم. صبح، جاي زخم را ديدم. كوچك است اما خودم مي‌دانم چه‌قدر ضايع شدم!
اين را گفتم تا اندكي به گيجي من بخنديد. شايد دل خدم هم خنك شد!