کامنت یکی از دوستان، مرا به اين فكر انداخت كه ما چه‌قدر معني فحش‌هايي كه مي‌دهيم را مي‌دانيم؟
اگر از انواع فحش‌هايي كه به‌طور مستقيم به حيواني خاص اشاره دارند، بگذريم؛ به آن دسته از فحش‌ها مي‌رسيم كه بالاي ۱۸ سال هستند. البته افراد زير ۱۸ سال هم، به‌وفور از اين كلمات استفاده مي‌كنند كه در بسياري از موارد معني آن را نيز نمي‌دانند. همه فحش‌هايي كه به "كش" ختم مي‌شوند و يا در مورد افراد مونث مرتبط با طرف مقابل هستند؛ در اين دسته جاي مي‌گيرند.
اما يك سري از فحش‌ها هستند كه از فرط استفاده، ديگر قبح خود را از دست داده و به حرف روزمره تبديل شده‌اند. اين فحش‌ها اغلب معني چندان خوبي ندارند.
به‌عنوان مثال، همه ما شنيده‌ايم كه خانم‌ها مكرر در مكرر مي‌گويند: "مردهاي ايراني هيز هستند." حالا اين "هيز" يعني چه؟ يعني "مخنث". خوب طبيعي است كه منظور خانم‌ها از به‌كاربردن اين واژه، مخنث بودن مردان ايراني نيست. چون در اين حالت، ديگر دليلي براي ديدزدن خانم‌ها وجود نداشت! منظور، "چشم‌چراني" است. البته مشخص است كه هيچ مردي "حيض" نيست!
يك نمونه ديگر، استفاده زياد از واژه "كوفت" است كه مادران به فرزندان خود بسيار مي‌گويند و حتي در صداوسيما هم استفاده مي‌شود. اين "كوفت" چيست؟ تا همين چند دهه پيش، هيچ‌كدام از خانه‌ها حمام نداشت و همه از حمام عمومي استفاده مي‌كردند. استعمال لُنگ مشترك توسط آقايان، بسياري از بيماري‌ها را از يكي به ديگري منتقل مي‌كرد كه يكي از آن‌ها سفليس بود. اما چون کسی که از این طریق سفلیس می‌گرفت، هيچ‌گناهي مرتكب نشده بود، به اين بيماري، "سفليس بي‌گناه" مي‌گفتند كه بعدها "كوفت" ناميده شد. خوب حالا به‌نظر شما ممكن است مادري بخواهد فرزندش، سفليس ـ حتي از نوع بي‌گناهش ـ بگيرد؟
فكر كنم همين دو مثال كافي باشد براي اين‌كه به فحش‌هايي كه مي‌دهيم و كلماتي كه استفاده مي‌كنيم، توجه بيش‌تري داشته باشيم.