نمي‌دانم چرا، ولي بد‌جور احساس مي‌كنم اين شعر خطاب به من است. آن‌هم بعد از آخرين ايميلي كه برايش (شاعر) زدم.

فقط خواب از روی مرگ می پرد

هذیان نیست

تو گفتی تكه از خودت را بفرست

از روی زندگی نمی شود پرید

من هنوز چیزی مثل جان می كنم

ایران جان نمی شود

تا... تو كنده باشی

من خواب نیستم

مرگ من میزی نیست كه دیگران چیده باشند

مرگ من اتفاقی خواهد بود

بی صدا

بی من حتا

چیزی در سرم جان می كند

چیزی اتفاقی مثل خودم

بی پر بی پروا

بی جا

مرا می كند از جا

تا تكه های خودم را

از روی مرگ

پریده باشم